بسم الله الرحمن الرحيم
–
✍️خالدسبهانی.
هجرت، تنها کوچ از سرزمینی به سرزمین دیگر نیست؛ هجرت، عبور از خویشتن و رسیدن به خداست. هجرت، دل بریدن از آسایش و دل سپردن به رسالتی است که پایان آن، رضایت پروردگار و جاودانگی در تاریخ انسانیت است. از این‌رو، امام حسین(ع) بزرگ‌ترین مهاجر راه خداست؛ مهاجری که از مدینه تا کربلا گام برداشت، اما مقصد حقیقی او ابدیت الهی بود.
هر هجرت الهی، آزمون‌های دشوار خود را دارد. راه حق، همواره با خارهای ظلم، سنگلاخ بی‌عدالتی و غبار تحریف حقیقت روبه‌رو است. دشمنان دین، تنها با شمشیر نجنگیدند؛ آنان حقیقت را وارونه جلوه دادند، ارزش‌ها را دگرگون ساختند و کوشیدند صدای عدالت را خاموش کنند. اما حسین بن علی(ع)، با خون خویش، پرده‌های فریب را درید و حقیقت را برای همیشه بر بلندای تاریخ برافراشت.
عاشورا پایان یک نبرد نبود؛ آغاز یک بیداری بود. امام حسین(ع) تنها شهید کربلا نیست؛ او معیار شناخت حق از باطل، میزان عدالت و پرچم هدایت برای همه نسل‌هاست. هر کس راه را گم کند، با نور حسین(ع) راه خویش را خواهد یافت و هر جامعه‌ای که از مکتب عاشورا فاصله بگیرد، در معرض تحریف، ستم و گمراهی قرار خواهد گرفت.
امروز، بیش از هر زمان دیگر، جهان به شناخت حقیقی امام حسین(ع) نیازمند است؛ نه تنها به اشک بر مصیبت او، بلکه به درک پیام، هدف و فلسفه قیام او. اگر حسین(ع) را بشناسیم، در برابر ظلم سکوت نخواهیم کرد، فریب باطل را نخواهیم خورد و حقیقت را با هیچ بهایی معامله نخواهیم کرد.
آری، حسین(ع) مهاجر ابدیت است؛ و عاشورا، دعوتی جاودانه به هجرت از تاریکی جهل، ظلم و دنیاپرستی، به سوی نور ایمان، عدالت و کرامت انسانی. خوشا آنان که این دعوت را می‌شنوند، آن را می‌شناسند و در مسیر نورانی حسین بن علی(ع) گام برمی‌دارند.